Regisseur Paul Thomas Anderson en zijn locatiemanager struinden door de woestijn van Zuid-Californië toen ze op een unieke weg stuitten. Met zijn dramatische stijgingen en dalingen kronkelde deze asfaltslang als een levend wezen door het landschap.
Deze weg, die de bijnaam “Heuvelrivier” (River of Hills) draagt, fascineerde Anderson onmiddellijk. Volgens Michael Glaser, de locatiemanager, besloot de regisseur direct dat dit de perfecte plek was voor de zenuwslopende slotscène van zijn film, waarin de personages een kat-en-muisspel spelen.
“Una batalla tras otra” is dit jaar een grote kanshebber bij de Oscars met maar liefst 13 nominaties, waaronder die voor Beste Film. Het verhaal volgt Bob Ferguson (Leonardo DiCaprio), een voormalig revolutionair die in afzondering zijn tienerdochter Willa (Chase Infiniti) probeert op te voeden. Zijn rustige bestaan wordt echter bruut verstoord wanneer de doorgedraaide kolonel Lockjaw (Sean Penn) opduikt om een oude rekening te vereffenen.
De finale van de film toont een wanhopige zoektocht waarbij Bob zijn dochter probeert te vinden, terwijl zij op haar beurt vlucht voor Lockjaw en zijn kompanen. Glaser bezocht het bewuste deel van de Highway 78 in Imperial County en wijst de visuele kracht toe aan de unieke ligging van de weg.
“Je kunt simpelweg niet zien wat er aan de andere kant van de heuvel gebeurt,” legt hij uit. “Dingen verschijnen, verdwijnen weer en duiken dan plotseling opnieuw op. Het voelt alsof de personages elkaar door het landschap heen naar zich toe trekken.”
Hoewel de inspiratie van Highway 78 kwam, vonden de daadwerkelijke opnames plaats op een ander traject in Borrego Springs, genaamd “The Texas Dip”. Ook andere cruciale scènes, zoals de uiteindelijke confrontatie van Willa en het spectaculaire ongeluk van kolonel Lockjaw, werden in deze regio gefilmd.
Volgens editor Andy Jurgensen, die ook genomineerd is voor een Oscar, was het filmen van deze sequenties een proces van meerdere dagen. Anderson werkte met een strak plan en gedetailleerde storyboards, waardoor het team precies wist welke puzzelstukjes ze nodig hadden om de scène in de montagekamer tot leven te wekken.
Locaties kunnen een scène maken of breken. In sommige gevallen worden ze zelfs legendarisch, denk aan de iconische trappen in Philadelphia uit de film Rocky. Voor Glaser zijn locaties dan ook veel meer dan een achtergrond: hij ziet ze als een onderbewust personage dat de sfeer en de emoties van de film bepaalt.
Als locatiemanager is Glaser vaak als een van de eersten betrokken bij een project. Voor deze film bracht hij heel Californië in kaart en bezocht hij bijna 200 verschillende locaties. De reis van de film weerspiegelt de geografie van de staat: van het weelderige, groene Eureka in het noorden naar de droge, uitgestrekte woestijn in het zuiden.
De dorre verlatenheid van het woestijnlandschap paste perfect bij het slotstuk van het verhaal. Glaser merkt op dat er in de woestijn niemand is om je te helpen, maar ook niemand om je tegen te houden. Je bent volledig op jezelf aangewezen, wat de spanning in het script alleen maar versterkt.
Toch verliep niet alles vlekkeloos. Een van de grootste logistieke uitdagingen was het vinden van een geschikte plek voor het hoofdkwartier van de beruchte Christmas Adventurers Club. Omdat bestaande locaties niet toegankelijk waren of simpelweg niet voldeden, moest het volledige decor uiteindelijk in een studio worden opgebouwd.
Met 14 eerdere nominaties op zijn naam zou deze film Paul Thomas Anderson eindelijk zijn eerste Oscar kunnen opleveren. Voor Glaser voelt de erkenning voor de film als een collectieve overwinning voor de hele crew. Hoewel zijn werk niet in een specifieke categorie valt, ziet hij zijn eigen bijdrage terug in elk frame. “Er zit een klein stukje van ons allemaal in deze film,” besluit hij.